Prins en Stichting Personal Service Dogs- Toeval bestaat niet!

Na een periode van acute ziekte rond 2002 en er later er weer een beetje bovenop te zijn gekrabbeld, kwam mijn man met onze eerste Berner Sennenpup, Reba aan. Zij zou in mijn leven regelmaat, discipline en nieuwe sociale contacten brengen.

We hebben samen een hele fijne tijd gehad met geweldige herinneringen, maar na verloop van tijd was Reba begin 2008 erg somber en depressief en ik wist toen nog niet dat ze heel ernstig ziek was.

Omdat ik in aanmerking kwam voor een hulphond heb ik mij toen in die periode aangemeld bij de Stichting Personal Service Dogs. Innig hoopte ik zó dat Reba een beetje vrolijker zou worden als er een andere hond bij kwam.

Maar helaas moesten mijn man en ik samen met de dierenarts de beslissing nemen om Reba op 18 juli 2008 te laten inslapen, ze was toen nog maar zes jaar oud.

Geen hond meer. Een lege plek in huis en in mijn hart. Maar ook nog steeds geen bericht over een hulphond. We hebben toen contact opgenomen met Tineke van Personal Service Dogs Instituut.

Na een gesprek met iemand van de Berner Sennenvereniging heeft mijn man mij meegenomen naar een fokker in Franeker.

Toen de pupjes vijf weken oud waren zijn we opnieuw gaan kijken en één daarvan kwam direct met haar dikke buikje over het hoge plankje van de werpkist. Omdat ik nog steeds niet in de stemming was om een hondje uit te zoeken heb ik mijn man toen die keuze laten doen.

Hij heeft mij wat later bleek Patsy (zie foto) in de handen gestopt.

Na drie weken mochten we haar komen ophalen. De periode van de pup opvoeden is voor mij heel erg zwaar geweest, maar samen met mijn man hebben we de klus geklaard!

Toen kwam er ineens bericht van Stichting Personal Services Dogs dat er een hulphond voor mij beschikbaar was. Ennis kwam bij ons kijken, maar zoveel energie kon ik niet aan. Dat was voor mij niet fijn, maar zeker ook niet voor Ennis.
Na Ennis kwam Mila. (Patsy was inmiddels een half jaar oud) Die twee konden het samen HEEL goed vinden. Maar hoe Mila ook haar best deed, zij kreeg niet de kans om mij te helpen, Patsy stond dat namelijk niet toe. Na zes weken hebben we dus toch maar besloten om Mila en Patsy uit elkaar te halen en op aanraden van Markus van Personal Service Dogs Instituut, afgewacht totdat Patsy één jaar oud was.

Mila is daarna bij een mevrouw geplaatst waar ze het heel goed doet en het leuke is dat Mila het achteruitlopen wat ze daar veel moet doen, weer van Patsy overgenomen heeft!

Ondertussen ben ik samen met Patsy iedere zondagmorgen naar de hondenclub in Nieuwegein gegaan voor haar basistraining “Gehoorzame Huishond”. Daar merkte ik al gauw dat ze erg bijdehand en enthousiast was en dat ze dolgraag “voor me wilde werken”.  Ze keek vaak heel nieuwsgierig richting de groep met honden die al veel verder waren.
Toen Patsy één jaar werd heb ik weer contact met Tineke van Personal Service Dogs Instituut opgenomen en hebben we Patsy vervolgens aangemeld bij de dierenarts voor de ogentest en haar laten röntgen, zonder narcose! Sinds enige tijd komt Markus nu één keer in de veertien dagen bij ons thuis om Patsy te trainen. Ik ben nu zo ongelofelijk trots op haar!

Patsy is nu zover, dat als we de keuken binnen komen het kastje alvast open staat…haha ze oefent dus stiekem zelf!

Suzan Dijkstra & Patsy