In oktober 2007 verliezen we Scooter, onze eerste eigen hond. De eerste kerstvakantie zonder hem vieren we in Duitsland, in de buurt van Trier, waar we een kerstmarkt bezoeken. In de Dom van Trier, een imposante kathedraal, zie ik kaarsjes branden.

Terwijl mijn echtgenoot buiten met onze andere honden wacht, besluit ik een kijkje te nemen bij de zee van kaarsjes in de kerk. Warme vlammetjes, die allemaal voor iemand branden. Ik besluit een kaarsje aan te steken. Voor Scooter. En dan komen de tranen.

Mijn echtgenoot ziet me huilend de kathedraal uit komen. Hij snapt er even helemaal niets van. Wat is daar binnen in hemelsnaam gebeurd? Ik kan door mijn gesnik in eerste instantie niet goed uitleggen wat ik gedaan heb, waardoor het komt. Het moet een raar gezicht zijn geweest, op dat grote kerkplein vol mensen.

Op de kerstmarkt in Trier kopen we een prachtig beschilderd glazen lichtje om een kaarsje in te branden. Met een winterlandschap erop geschilderd, en de maan, die verwijst naar de naam van de kennel waar Scooter geboren is: Moonlight. Voor de elfde keer, altijd zo rond Wereldlichtjesdag, komt het lichtje deze winter op tafel. Voor wat licht en warmte, en vooral veel mooie herinneringen aan een geweldige hond.

Onze collega Judith Lissenberg schreef deze column speciaal voor Prins. Iedere tweede zondag in december is het Wereldlichtjesdag. Mensen over de hele wereld steken dan een lichtje ter nagedachtenis aan iemand die ze dierbaar was. Doe jij mee?

Linn van het CareTeam

Gezond zijn én blijven? Het CareTeam helpt je graag met gratis advies!