Blaffende honden zorgen voor veel irritaties en kunnen burenruzies veroorzaken. Wist je dat een blaffende hond al snel het volume van een cirkelzaag produceert?

Heel even is dit wel te verdragen, maar aanhoudend geblaf werkt op de zenuwen. Helemaal als dit op rustige momenten zoals 's ochtends, in het weekend of laat in de avond is. Honden die constant blaffen zijn een overlast voor de omgeving. Waarom blaft een hond eigenlijk? Als we daar antwoord op hebben, kunnen we het blafgedrag bijsturen, zodat de overlast vermindert. Om hier achter te komen, gaan we even helemaal terug naar het 'ontstaan' van de hond. 

Waarschuwende wolven

De gedomesticeerde hond stamt af van de wolven. De hond kwam waarschijnlijk naar de mens toe vanwege de afvalhopen buiten een nederzetting. De mens zag het nut van de dieren in omdat ze waarschuwden als er iemand naderde. De dieren hadden ook voordeel om bij een nederzetting te leven, het leverde immers een makkelijke maaltijd op. Later is de mens honden gaan selecteren. Honden die blaften werden gebruikt voor het waken. Stille en snelle honden werden gebruikt voor de jacht. Weer later zijn combinaties gemaakt waarbij blaffende honden voor de jacht werden gebruikt, de Basset is hier een goed voorbeeld van. Deze honden sporen het wild op waarbij ze de jager met hun luide blaf aangeven waar dat zich bevindt.

Aanleg

Als je terugkijkt in de historie, kun je dus stellen dat wij ervoor hebben gezorgd dat bepaalde rassen meer aanleg hebben voor het blaffen dan andere rassen. Bovenaan de 'blafladder' staan onder andere de Beagle en de West Highland White Terrier. Maar je hebt ook rassen die zelden zomaar blaffen, zoals de Akita en de Alaska Malamute. Maar ook al heeft een bepaalde hond of ras een aanleg voor blaffen, het is mogelijk dit te veranderen. De mate waarin een hond blaft is niet alleen afhankelijk van de genen, maar ook het resultaat van aangeleerd gedrag. Verder kan blaffen komen door stress of opgekropte energie, en honden kunnen blaffen ook inzetten om aandacht te vragen.

Verschillende soorten blaffen

Het blaffen is grofweg in zes groepen in te delen: attentie, opwinding, angst, frustratie, verdediging en aandacht.

  1. Attentieblaf: dit is letterlijk één blaf die vaak wordt gemist, omdat de hond hem maar eenmaal laat horen. De hond wil zeggen: iets heeft aandacht nodig. Het kan zijn dat iemand nadert of dat de hond iets heeft gehoord. Honden geven hiermee ook aan dat het aan ons is om daar actie op te ondernemen. Eventueel geven ze nog een keer een blaf af. Als hierop niets gebeurt, gaan ze meestal over tot series van blaffen.
  2. Opgewonden blaf: als een hond opgewonden is over een bepaalde toestand, bijvoorbeeld vlak voor het uitgaan, blaft hij hoger dan normaal. Ook kan hij tussen het blaffen door piepgeluiden produceren. Het blaffen gaat niet de hele tijd door en gebeurt veel in series. Tijdens het blaffen rent de hond vaak in rondjes door de ruimte heen of maakt sprongen.
  3. Angstblaf: deze blaf lijkt veel op de opgewonden blaf. Het is een hoge blaf, neigend naar middelhoog en iets langer dan een opgewonden blaf. Je hoort de angst door de blaf heen. Ook bij deze blaf zal de hond veel bewegen door de onrust die door de angst wordt veroorzaakt. Naarmate de angst toeneemt, zal het blaffen afnemen. Als de hond niet weg kan, is de kans groot dat hij zich gaat verdedigen
  4. Verdedigingsblaf: blaffende honden bijten niet? Deze blaf laat anders weten. Het is een scherpe, zware blaf. Soms zal de hond er nog bij grommen. Voordat een hond deze vorm van blaffen gaat gebruiken, heeft hij al meerdere signalen laten zien. Signalen om er voor te zorgen dat hij niet hoeft te vechten. Deze blaf kan bijvoorbeeld volgen op de angstblaf, als de bedreiging niet afneemt en de hond duidelijker zal moeten maken wat hij bedoelt. Als hier geen aandacht aan wordt gegeven, zal de hond zich genoodzaakt voelen zich te verdedigen.
  5. Frustratieblaf: een blaf die constant door blijft gaan en wat lager is dan een normale blaf. Af en toe wordt de blaf onderbroken door een huil. Het blaffen van de hond toont aan dat hij gefrustreerd of verveeld is. Tijdens het blaffen kan de hond gaan ijsberen of graven. Hij kan zijn frustratie ook uiten door overmatig likken of door zichzelf kaal te bijten.
  6. Aandachtblaf: op een normale toon blaft de hond in series van drie aaneengesloten blaffen. Na de derde blaf neemt hij even pauze om te kijken of hij aandacht krijgt. Zo niet, dan blaft hij weer drie keer, net zolang tot hij aandacht krijgt. Dit soort blaffen is aangeleerd en de hond weet dat als hij lang genoeg doorgaat, er aandacht volgt.

Stoppen met blaffen

In de praktijk zullen de opgewonden blaf, vooral de frustratieblaf en een aanhoudende aandachtblaf de grootste hinder veroorzaken bij de buren. Je ziet vaak dat deze probleemhonden niet begrepen worden. Sommige honden krijgen te weinig beweging, maar ook te veel doen met de hond kan voor onrust zorgen en zo het blaffen stimuleren. Andere honden zijn weer onzeker of bang. Om het blaffen te verminderen, een blaf op zich is zeer nuttig en moet je niet volledig afleren, is het dus belangrijk de oorzaak te weten te komen. Waarom is je hond onrustig als je even weggaat? Waarom volgt hij je overal in huis? Als je kunt achterhalen waar het blaffen vandaan komt, kun je aan de slag om het probleem op te lossen. Dit zal rust geven bij de hond, waarmee de rust ook terugkeert in huis of tijdens de wandeling.

Tekst: Hondencoach Arvid van Putten, partner van Prins Petfoods

Annerike van het CareTeam

Vragen over opvoeding en gedrag? Het CareTeam helpt je graag met gratis advies!